Chaos Over Cosmos – „The Hypercosmic Paradox”
(15.12.2025, własnym sumptem)
- Nostalgia for Something That Never Happened 04:30
- When the Void Laughs 09:11
- Event Horizon Rebirth 08:29
- The Cosmo-Agony: Requiem 09:45
- The Fractal Mechanism 01:23
Nie ukrywam, że pisząc od lat o muzyce, największą przyjemność odnajdowałem zawsze w opisywaniu tych mniej znanych zespołów, bo raz, że nie każdy się nimi zajmuje, a dwa, że prędzej im pomogę niż wielkim gwiazdom, których płyty recenzują wszyscy. Tym razem, trafił do mnie krążek projektu Chaos Over Cosmos, zatytułowany „The Hypercosmic Paradox”.
Jest to nieco tajemniczy, właściwie jednoosobowy projekt gitarzysty Rafała Bowmana, który odpowiada za kompozycje i wszystkie instrumenty, włącznie z programowaniem perkusji oraz za dodatkowe wokale. Muzyk współpracuje z różnymi wokalistami, na jego czwartej płycie za śpiew (a tak naprawdę growl) odpowiada pochodzący z Pakistanu Taha Mohsin. Chaos Over Cosmos realizuje się w progresywnym / technicznym death metalu z mocno futurystycznym klimatem. Dla niektórych to może być powód do ucieczki, a dla mnie znak, że nie może się nie udać, o ile całość będzie na odpowiednim poziomie. Sprawdźmy więc.
„The Hypercosmic Paradox” to niewiele ponad pół godziny muzyki, czyli niby mało, ale przy tej intensywności tyle w zupełności wystarczy. Już otwierający album, instrumentalny „Nostalgia for Something That Never Happened” dobrze pokazuje, z czym będziemy mieć do czynienia. Bowiem, wita nas huragan zawiłych blastów perkusji (szkoda, że z automatu, ale jego brzmienie nawet nie jest takie straszne) i niemal koloraturowych partii gitar, oczywiście zakręconych jak świder, ale też hiper melodyjnych, czyli raj dla wszystkich internetowych shredderów. Gdy wchodzi solówka, robi się trochę przejrzyściej, a na myśl od razu przychodzi mi ostatnia płyta Blood Incantation, który to zespół jest swoją drogą niezłym drogowskazem prawdopodobnych inspiracji lidera. Po tym niemalże wstępie, następują kolejne trzy utwory, wszystkie równie długie i skomplikowane. „When the Void Laughs” uderza agresywnymi riffami i niskim, bulgotliwym growlem wokalisty, który bardzo dobrze wpasował się w twórczość Chaos Over Cosmos, choć śmiem twierdzić, że i bez niego Rafał spokojnie by sobie poradził. Stopień połamania rytmiki niemal ociera się o zespoły typu Archspire, ale skołatane nerwy koi potem deszcz pięknych gitar, niczym meteorytów. Świetnie zostały wkomponowane chłodno brzmiące syntezatory, które łagodzą i urozmaicają całość. Inne podejście do kompozycji słychać w „Event Horizon Rebirth”, któremu bliżej do klasyki szwedzkiego melodyjnego death metalu z lat 90-tych – większa klarowność, bardziej wyeksponowane klawisze i nieco uproszczone rytmy wprowadzają pożądaną odmianę. W solówce słychać, że Rafał zaczynał od progresywnego heavy metalu. „The Cosmo-Agony: Requiem”” to ostatni, regularny utwór, który wraca do większego natężenia dźwięków. Choć rozpoczyna się niepozorną podróżą w elektroniczny kosmos, szybko atakuje nas lawina gitar i młócący niemiłosiernie automat (to chyba jedyny moment, gdy zaczyna on minimalnie przeszkadzać, ale potem wszystko wraca do normy). To, co podoba mi się w tej kompozycji najbardziej, to emocje, co może być zaskakujące, bo w takiej nawałnicy niełatwo je wychwycić (w środkowej części jest prawdziwa walka o życie!), ale osobiście słyszę pewną desperację i szaleństwo, które doskonale tu pasują. Materiał zamyka instrumentalny „The Fractal Mechanism”, syntetyczna, klimatyczna miniatura.
Przyznaję, że nie znałem wcześniej Chaos Over Cosmos, ale przy takim zalewie muzyki, który mamy obecnie, łatwo coś przeoczyć, dlatego warto czasem zwrócić uwagę na coś bardziej niszowego. „The Hypercosmic Paradox” nie jest albumem łatwym w odbiorze, ale jeśli ktoś lubuje się w najbardziej ekstremalnych odmianach progresywnej sztuki, to zdecydowanie powinien posłuchać, a jeśli do tego lubi klimat science-fiction, to może kupować płytę w ciemno.
Views: 26