Wij, Fertile Hump + Loveworms, Hydrozagadka, Warszawa, 13.11.2026 – Relacja

Po kilku nieco większych, przyszła pora powrócić na małe koncerty, których jesienią nigdy nie brakuje (tych większych zresztą też nie). Najchętniej, w takich przypadkach staram się chodzić na występy zespołów, których jeszcze nie widziałem, ale zdarza mi się też wracać na koncerty grup, które już wcześniej miałem okazję zaliczyć. Tak było podczas tegorocznej trasy zespołu Wij, kiedy to wybrałem się do warszawskiej Hydrozagadki.

Występ Loveworms stanowił bardzo dobry support. Dość świeżo powstała formacja wykonuje nieszczególnie wyróżniający się, ale bardzo sprawnie wykonywany post punk, w którym każdy muzyk ma dobrze opanowaną grę na swoim instrumencie, co wbrew pozorom, nie zawsze jest takie oczywiste i to niekiedy wręcz programowo. Dużym plusem jest charyzmatyczna wokalistka, obdarzona ciekawą barwą głosu.

Nie ukrywam, że jednym z magnesów tego wieczoru był dla mnie występ Fertile Hump, który niedawno wrócił z bardzo udaną, nową płytą „Jazzpunk Superheroes” (polecamy recenzję na łamach naszego portalu tutaj), a którego jeszcze nie miałem przyjemności widzieć. Początkowo, zespół był nienajlepiej nagłośniony, wokale ginęły w ogólnym zgiełku, a muzycy sprawiali wrażenie lekko stremowanych, ale jak już wszyscy się rozkręcili, a brzmienie poprawiono, to grupa stworzyła wyjątkowy klimat. Klawisze Magdy Kramer zrobiły robotę, a znany również z The Stubs – Tomek Szkiela jest świetnym gitarzystą, choć czasem nieco przyćmiewa resztę zespołu swoją ekspresją. Wrażenie zrobiła też wszechstronność całej trójki, bo w pewnym momencie Magda zamieniła się instrumentami najpierw z Tomkiem, a potem z perkusistą Michałem Zawadzkim.

O Wiju śmiało można powiedzieć, że jest to w tej chwili nieco inny zespół niż dotąd. Ściągnięcie do składu basisty Druta było znakomitym posunięciem (gra słów całkowicie nieprzypadkowa). Brzmienie zespołu zrobiło się pełne głębi i groove’u. Nie jest już tak surowe jak niegdyś, ale za to znacznie pełniejsze i tłuste niczym tytułowy „Czerw”. Swoją drogą, wielka szkoda, że Wij obecnie nie gra więcej kawałków z debiutanckiego „Dziwidła”. Pojawiły się w zamian najlepsze fragmenty EP-ki „Przeklęte Wody” („Narwal” i „Wilczy Nów”) oraz kilka mocnych pozycji z „Przestworu” (emocjonalna „Lucyferyna”, potężne „Oko”, stylowa „Panzerfura” i budzący niepokój „Poroniec”, od którego zresztą zaczęli). Niedawno ukazał się wciąż jeszcze ciepły i świeży, premierowy album „Protisty”, który z oczywistych przyczyn zdominował koncertową setlistę i pojawił się niemal w całości (bez trzech utworów). Nowy materiał sprawdził się bardzo dobrze – mocny, dość zróżnicowany, chwytliwy – już niedługo wypatrujcie recenzji na naszym portalu! Wij nie byłby tym samym zespołem, gdyby nie nieco zakręcona, ale charyzmatyczna i przede wszystkim, obdarzona znakomitymi warunkami głosowymi wokalistka – Tuja Szmaragd. Liderka formacji była w doskonałej formie, ale ciekawostką i chyba nowością było wsparcie wokalne w kilku kawałkach w postaci Uli z Rocky Rambo (jeśli dobrze usłyszałem nazwę, ale nie jestem pewien). Zastanawiałem się, czy grupa będzie sięgała po EP-kę „Bluzg” i stało się to dopiero na bis, gdy zespół wykonał „Całą Wstecz” i „Ślizg”, czego już można było domyślić się po zapowiedzi „Będą jeszcze dwa kawałki, ale bez śpiewania”. Nie do końca zgadzam się, że ten materiał jest grind core’owy, ale to zdecydowanie najcięższa muzyka w dyskografii Wija.

Wiara w przesądy nie jest już chyba modna i raczej nikt nie przejmuje się, że występuje akurat w piątek 13-go. Zespoły, które zagrały w Hydrozagadce nawet nie nawiązały do tego faktu, za to dały z siebie wszystko i zapewniły bardzo udany wieczór.

Views: 3

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.