Na środowy wieczór w łódzkiej Atlas Arenie czekałem od wielu miesięcy. A przecież mógł się on nawet nie odbyć, bo jeszcze w zeszłym tygodniu kilka koncertów Placebo zostało odwołanych ze względu na stan zdrowia Briana Molko. Na szczęście po dość długiej rekonwalescencji koncerty w Berlinie i Łodzi odbyły się zgodnie z planem.
Wchodząc na teren Atlas Areny, minąłem pana Szymona Majewskiego i pognałem, aby posłuchać supportu, który rozpoczął swój występ jakieś dwie minuty przed czasem. Trochę jednak zaskakuje mnie czasami dobór supportów przez duże zespoły. I to był jeden z takich przypadków. Pewnie redaktor Koleński bardziej by go docenił, bo jest specjalistą w kwestii punk rocka. Dla mnie występ formacji Maria Iskariot to był jeden wielki krzyk, i to jeszcze po flamandzku. Choć muszę przyznać, że frontmanka ma bardzo fajny kontakt z publiką. Jeden z utworów w większości zaśpiewała nawet, płynąc na rękach publiczności dość licznie zgromadzonej już na płycie.
Po około 25 minutach przerwy najpierw usłyszeliśmy polski głos wygenerowany przez AI z prośbą o nieużywanie telefonów, a później to samo powiedział nam Brian Molko w specjalnie przygotowanej animacji z jego podobizną i modulowanym głosem. I trzeba przyznać, że zadziałało, bo poza jednym czy dwoma drobnymi incydentami nie widziałem, aby ludzie używali telefonów. Ale wróćmy do koncertu.
Wszystko rozpoczęło się z malutkim opóźnieniem, intrem w postaci remiksu „Bionic”, podczas którego na płachcie przed sceną wyświetlały się fragmenty materiałów wideo z różnych lat, od 2026 aż do 1996 roku. A później pojawiła się charakterystyczna gitara z „Pure Morning” i zaczęło się szaleństwo. Choć przyznam, że wszystko jeszcze nie brzmiało jak należy. Były problemy z mikrofonem Briana i dźwiękiem, przede wszystkim klawiszy, których w ogóle nie było słychać. Głos frontmana Placebo też nie był jeszcze rozgrzany. Ale jak się później okazało, moje obawy o wokal zostały rozwiane w pewnym momencie koncertu. O czym za chwilę. Podczas drugiego utworu liczna grupa fanów (wraz z wyżej podpisanym) wyciągnęła przygotowane kartki z napisem WEL-COME HOME, nawiązującym do tytułu „Come Home”. Wyszło super, za co później Brian podziękował zgromadzonej publiczności. I po tym wstępie wszystko powoli zaczynało działać jak dobrze naoliwiona maszyna, choć jeszcze przez jakiś czas nie było słychać klawiszy i skrzypiec. Sekcja rytmiczna była nagłośniona idealnie. Można było usłyszeć każde uderzenie perkusji czy szarpnięcie struny na basie Stefana Olsdala. Następnie wybrzmiały kolejno „You Don’t Care About Us” i „Teenage Angst” z partiami skrzypcowymi, które w końcu udało mi się usłyszeć pod koniec tego drugiego utworu.
Tutaj nastąpiła krótka przerwa, podczas której Brian przywitał się z polską publicznością i podziękował za liczne słowa wsparcia, jakie otrzymał w czasie swoich ostatnich problemów zdrowotnych. W dalszej części pojawiło się więcej partii skrzypcowych, które współgrały z brzmieniem Rhodesa, ustawionego w takim miejscu, że dopiero wtedy go zobaczyłem i usłyszałem. Tak było w „Bionic” czy przepięknym „Without You I’m Nothing”. Po szybkim usunięciu usterki gitary Stefana wybrzmiało nieco inaczej zaaranżowane „36 Degrees”. A gdy Brian zaczął śpiewać „I Know”, poczułem, jak jego wokal się odblokował i rozgrzał. Do końca występu było już bardzo dobrze. Wiadomo, nie idealnie, bo jeszcze gdzieniegdzie pojawiała się chrypka, ale można mu to było wybaczyć. Do końca podstawowego setu usłyszeliśmy jeszcze szaleńcze „Brick Shithouse”, piękną balladę „My Sweet Prince”, „Lady of the Flowers” oraz zamykające tę część „Nancy Boy”, które Stefan Olsdal w całości zagrał na tęczowej gitarze z poziomu fosy. A jeszcze wcześniej ewidentnie dobrze usposobiony tego wieczoru Brian Molko przekomarzał się z nami, pytając, czy mają zagrać znakomity nowy singiel „HELLEN KELLER”, który ostatecznie zabrzmiał świetnie.
Panowie i pani zeszli na chwilę ze sceny, aby przy euforycznych okrzykach publiczności powrócić i zagrać dla nas jeszcze „Every You, Every Me” (tu trochę już Briana brakowało) oraz jeden ze swoich sztandarowych coverów, czyli „Running Up That Hill” z repertuaru Kate Bush (podczas którego zostaliśmy obsypani konfetti, na którym było logo zespołu. Na koniec Brian i Stefan wykonali krótki set DJ-ski i pożegnali się z polską publicznością.
I tu muszę wspomnieć właśnie o niej. Wspaniale się patrzy, jak wielu młodych ludzi słucha zespołów, które my uwielbialiśmy za czasów szkolnych (cóż, brzmię jak millenials, ale taka prawda). Dla mnie jest to budujące. I fajnie sobie z nimi pośpiewać i poskakać. 🙂
Na koniec wspomnę jeszcze o scenie i światłach. Ta pierwsza składała się z kilku ekranów, na których wyświetlały się przefiltrowane postacie muzyków lub stare materiały wideo. Do tego kilka listew oświetleniowych, które poruszały się w górę i w dół. Niby niewiele, ale dawało fajny efekt.
Gdy przed koncertem jedna z moich muzycznych znajomych, która siedziała na trybunach, życzyła mi „kosmicznego koncertu”, nie wiedziałem, że rzeczywiście taki on będzie. Wszak jeszcze kilka dni temu mogło go nawet nie być. I mimo że była to może krótka podróż na małą planetę (bo jednak występ był dość krótki i niepozbawiony wad), to moja ponad 20-letnia miłość do Placebo została tego wieczoru potwierdzona. I mam cichą nadzieję, że jeszcze się kiedyś spotkamy.
Views: 39



