Od dawna koncerty odbywają się we wszystkie dni tygodnia, ale od pewnego czasu nawet w święta. Tym razem padło na Święto Niepodległości, które każdy powinien obchodzić tak jak lubi. Jeden pójdzie na marsz, a inny wesprze lokalny klub muzyczny. Osobiście postawiłem na warszawską Progresję, tym bardziej, że skład był naprawdę zacny.
Pierwszym supportem był włoski zespół Temperance. Zdziwiła mnie ta kolejność, ale być może tak dogadali się wokaliści Visions of Atlantis, którzy występowali ze swoimi kapelami (Michele Guaitoli z Temperance, a za chwilę Clémentine Delauney wraz z Exit Eden). Włosi zaprezentowali się znakomicie, jakby występowali jako headliner dla kilku tysięcy osób. Niestety, na początku frekwencja była jeszcze bardzo skromna, później sytuacja zdecydowanie poprawiła się. Temperance promuje właśnie swój najnowszy, tegoroczny album zatytułowany „Arcani”, z którego pojawiło się kilka kompozycji: „Death: Right Before We Die”, „The Devil: Sin, Sin, Sin”, „The Fool”, „The Magician: Into the Fire” i „The Tower: Lean Into Fear”. Zespół wytworzył piękną, podniosłą, niemal baśniową atmosferę. Ogromne wrażenie robili trzej wokaliści (poza Michelem, również Kristin Starkey i gitarzysta Marco Pastorino), którzy zarówno wymieniali się swoimi partiami, jak i śpiewali razem. I tu ciekawostka, wszystkie zespoły tego dnia miały aż troje śpiewaków!
Drugim supportem było wspomniane już przeze mnie Exit Eden, w którym za mikrofonem stanęła nie tylko Clémentine Delauney, ale też Anna Brunner i Chiara Tricarico, która niedawno dołączyła do składu. Grupa słynie z wykonywania własnych utworów, ale też licznych coverów na symfoniczno-metalową modłę. O ile „Désenchantée” Mylène Farmer czy „It’s a Sin” Pet Shop Boys wypadły nieco płasko i zwyczajnie, o tyle „Paparazzi” Lady Gagi, „Separate Ways” Journey i „Impossible” Shontelle robiły wrażenie rozmachem i mocą trzech zespolonych ze sobą głosów. Osobiście, najbardziej byłem ciekaw jednak autorskich dokonań grupy i takie kawałki jak „Dying in My Dreams” czy „Run!” z gościnnym udziałem Michele’a Guaitoli z Temperance wypadły bardzo przekonująco.
Wreszcie nadeszła pora na główną gwiazdę. Przyznam szczerze, że rzadko chodzę na koncerty z tak bogatą oprawą, może dlatego wciąż robi ona na mnie ogromne wrażenie swoich przepychem i rozmachem. Światła, dym, scenografia, stroje, figury, cała ta teatralna otoczka nie musi się wszystkim podobać, ale w tym przypadku bardzo pasuje i tworzy musicalowy, ale wcale nie kiczowaty charakter. Kamelot wyszedł w glorii i chwale, dokładając do pieca od pierwszego do ostatniego dźwięku, zaczynając od „Ashen World” z tegorocznej, znakomitej płyty „Dark Asylum”. Będącemu w doskonałej formie wokaliście Tommy’emu Karevikowi na scenie towarzyszyły panie, które zaśpiewały również na nowym albumie – Clémentine Delauney (która dopiero co skończyła występ z Exit Eden) i Ignacia Fernández z Decessus. Wszyscy znakomicie uzupełniali się, zwłaszcza w utworach, w których śpiewali jednocześnie, takich jak „Liar Liar (Wasteland Monarchy)”, „Sanctuary” czy zagranych już na bis „March of Mephisto” i „Sacrimony (Angel of Afterlife)”. Nie zabrakło też takich smaczków jak solówki: perkusyjna (z nieoczywistym podkładem symfonicznym) i klawiszowa (bardzo ładna, ale zdecydowanie za krótka). Ciekawym akcentem były też dodatkowe bębny i wielka flaga z logiem zespołu, którą Tommy wymachiwał oczywiście podczas „One More Flag in the Ground”.
Okazało się, że 11 listopada to nie tylko polskie Święto Niepodległości, ale też międzynarodowe święto metalu symfonicznego! Bogata oprawa, dobre brzmienie i przede wszystkim świetne występy, w tym Kamelot zdecydowanie do zapamiętania podczas rocznych podsumowań. Muzycy zapowiedzieli, że postarają się wkrótce wrócić, trzymamy za słowo.
Views: 13