Może źle to zabrzmi, ale jestem jednak mocno zaskoczony aż tak dużym zainteresowaniem Airbag w Polsce. Zespół, który wydał ostatnią płytę studyjną dwa lata temu wraca do nas na trzy koncerty, z czego dwa wyprzedaje. Nawet, jeśli nie są to szczególnie duże sale, to jest to ogromny sukces organizatorów. Winszuję. Sam miałem przyjemność być w warszawskim Terminalu Kultury Gocław.

Wspomniana sala jest obecnie moim ulubionym miejscem do rozkoszowania się prog rockowymi koncertami w stolicy. Specjalnie użyłem aż tak mocnego słowa, bo idealnie pasuje ono do doznań, które płyną z obcowania z nieco ambitniejszą formą muzyki w tym miejscu. Jak na skromny dom kultury, znajdująca się tu sala audytoryjna jest godna pozazdroszczenia, również pod względem akustycznym, co kolejny raz zostało udowodnione. Cieszyłem się ogromnie, że udało mi się znaleźć miejsce siedzące, ale na stojąco też bym nie płakał. No dobrze, może trochę przy niektórych utworach.

Bo twórczość Airbag to jest trochę taki progresywny wyciskacz łez, podobnie jak nasz Quidam, który widziałem w tej samej sali niecały miesiąc wcześniej i też było przepięknie, bo pozwolę sobie już to przyznać.

Tak jak wspomniałem, norweska grupa nie ma na koncie żadnej nowej płyty, więc zaprezentowała dotychczasowy repertuar, doprowadzając do perfekcji słowo „przekrojowy”. Dyskografia zespołu obejmuje sześć płyt studyjnych, z których muzycy zagrali dokładnie po dwa utwory. Potężne „Machines and Men” i „Redemption” zabrzmiały może jeszcze nieco nieśmiało, ale już „Killer” wgniatał w fotel. Najbardziej czekałem na moje ulubione „Never Coming Home” i „Call Me Back”, niestety na ten drugi ponownie nie było szans, ale pierwszy zabrzmiał bardzo przejmująco. Największym zaskoczeniem było chyba usłyszenie „Sounds That I Hear” z debiutanckiego „Identity”, z którego oczywiście nie zabrakło obowiązkowego „Colours”, już niemal na koniec. Nieco wcześniej wybrzmiał inny pewniak, czyli tytułowe „The Greatest Show on Earth”, a na bis panowie przygotowali całą suitę „Homesick”. Setlista dość podobna do tej sprzed dwóch lat, ale jednak z nieco mniejszą reprezentacją ostatniego jak do tej pory studyjnego albumu Airbag – „The Century of the Self”. Zasadniczo, usłyszeliśmy jego najlepsze fragmenty w postaci „Erase” i „Tyrants and Kings”.

Doskonale wypadł też sam zespół. O Bjørnie Riisie można by pewnie napisać już niejedną pracę naukową. Gitarzysta znakomicie się zaprezentował, z najlepszej strony, bo nawet jeśli to wciąż wariacja na temat szkoły Gilmoura i Latimera, to jednak w najlepszym wydaniu. W bardzo dobrej formie był też wokalista i okazjonalnie gitarzysta rytmiczny, Asle Tostrup. Właściwie, obecnie jest to dwóch głównych członków zespołu, nie zapominając wszak o perkusiście Henriku Fossumie, z którym dwaj pierwsi tworzą oficjalne trio, choć na obecnej trasie wsparł ich między innymi Simen Valldal Johannessen z Oak na klawiszach, uzupełniając brzmienie i tworząc wspaniały klimat.

Znakomity wieczór. Bez supportu, esencjonalny, gęsty, intensywny i emocjonalny. Żadnego zbędnego dźwięku ani sztucznego umizgiwania się do publiczności, choć miałem wrażenie, że na koniec muzycy byli poruszeni gorącym odbiorem. Muzyka obroniła się sama bez niepotrzebnych efektów, choć w niektórych utworach mogliśmy podziwiać wizualizacje na wielkim ekranie za muzykami. W przyszłym roku ma ukazać się nowa płyta studyjna Airbag, zatem zespół zapewne powróci do nas, bo chyba lubią Polskę.

Views: 26